De natuurlijke brug

Strakblauwe lucht toen we op stonden; het belooft weer een mooie dag te worden.

Meteen na het ontbijt ging de rit naar Tsjechië. Zo gepiept want het hotel lag op slechts 5 km van de grens. Saksische Schweiz heet aan de Tsjechische zijde Bohemische Schweiz.

Net 5 km over de grens ligt het plaatsje Hrensko (ook aan de rivier de Elbe). Een heel klein gehucht, met slechts 1 straat vol hotels en toeristische winkeltjes, die allemaal hetzelfde verkopen, niet echt bijzonder.

Voor ons doel zijn we vanaf de Elbe iets verder landinwaarts gereden, en daar de auto op een P achtergelaten. Van hieruit verder te voet. Eerst nog langs de weg, en vervolgens een wandelpad door de bossen de berg op. Totaal ongeveer 3 km, best een hele klim! Doel: de Prebisch Tor, een aparte rotsformatie die op een enorme poort lijkt. Het plaatje op internet beloofde al veel moois. En inderdaad, eenmaal boven was het zeker de moeite waard. Niet alleen de boog, maar ook de uitzichten rondom.

Een kop koffie ging er wel in, maar was even vergeten dat je in Tsjechië geen gewone koffie kon krijgen. De keuze instant of turks. Die laatste werd het, maar met die drap er in is niet echt lekker, maar vooruit.

Terug naar beneden ging uiteraard een stuk sneller. Totaal hebben we daar toch ruim 3 uur rondgelopen.

Klammen zijn er ook in de buurt, maar die oogden op de affiches niet zo spectaculair zoals we ze bijvoorbeeld in Oostenrijk gezien hebben, dus die hebben we maar links laten liggen.

Terug in Duitsland nog even snel met de auto door het Kirnitzsch Tal gereden, richting de Lichtenhainer Wasserfall. Deze bleek niet heel groot, maar toch leuk om even gezien te hebben. En een mooie plek om even (inwendig) bij te tanken op een zonnig terras.

 

We waren weer redelijk vroeg terug bij het hotel, om ook daar nog even na te genieten van de zon. Heerlijke ligbedden op het gras. Natje, droogje, en boekie d’r bij.

Pas tegen half 8 gingen we op zoek naar een restaurantje. De receptie tipte ons op Gasthof Liethenmühle, 1 km lopen, midden in het dennenwoud. Goed plan. Het bleek wel weer een weg bergopwaarts te zijn. Pfffff, hadden we nog niet genoeg geklommen vandaag?

Daar bijna aangekomen zagen we op een bord staan: Stube geopend tot 22.00 uur. Tijd zat dus. Maar er stond ook "warme maaltijden tot 20.00 uur".  Oei, het was vijf minuten voor 8! Even doorstappen dus. Gelukkig mochten we nog plaatsnemen, en wat te eten bestellen. Goulash was in de aanbieding, en dat smaakte verrukkelijk! Wel blij dat de terugweg naar het hotel bergafwaarts ging.